Ο Φώτης Μεταξόπουλος δεν χρειάζεται ιδιαίτερες συστάσεις, αφού έχει παίξει δίπλα στους μεγαλύτερους έλληνες ηθοποιούς κι έχει επιμεληθεί τις χορογραφίες εκατοντάδων ταινιών. Αν μας ρωτούσατε ποια ήταν τα τρία πράγματα που δε θα ξεχάσουμε ποτέ από τη συνέντευξή μας είναι σίγουρα το χαμόγελο, τα χρώματα και η φρέσκια διάθεσή τoυ. Αυτό δε μας χαρίζει ο χορός, άλλωστε;
Συνέντευξη: Φωτεινή Κωνσταντή

Ο χορός ήταν το πρώτο αντικείμενο στο οποίο αφοσιωθήκατε και δουλέψατε;
Πριν ξεκινήσω το χορό σπούδαζα ασυρματιστής στα καράβια και τερματοφύλακας στην ακαδημία ποδοσφαίρου της ΑΕΚ (λόγω καταγωγής). Αλλά τελικά με κέρδισε ο χορός.

Ποιο ήταν το ερέθισμα που τελικά σας έβαλε στο δρόμο του χορού;
Ο κινηματογράφος και συγκεκριμένα το έργο: «Η ζωή του Ροδόλφο Βαλεντίνο», με τον Άντονι Ντέξτερ. Χόρευε ένα αργεντίνικο ταγκό το οποίο είχε τέτοιο πάθος που με επηρέασε καταλυτικά.

Είχατε φανταστεί ότι θα ακολουθούσαν τα «χρύσα χρόνια» στον Ελληνικό κινηματογράφο ως χορογράφος, στο πλευρό των μεγαλύτερων Ελλήνων ηθοποιών;
Ποτέ δεν είχα φανταστεί το αποτέλεσμα αλλά ήμουν πολύ τυχερός γιατί το ξεκίνημα μου το έκανα δίπλα στα ιερά τέρατα του θεάτρου. Μαυρέας, Αυλωνίτης, Βασιλειάδου, Βλαχοπούλου, Βέγγος, Βουγιουκλάκη, Ορέστης Μακρής, Ηλιόπουλος και πολλοί άλλοι. Αυτοί με δίδαξαν τον σωστό δρόμο που έπρεπε να ακολουθήσω, για να πετύχω.

Πως αισθάνεστε από τη μέχρι τώρα και μάλιστα πολυετή πορεία σας, στον χώρο του χορού;
Αισθάνομαι ευτυχισμένος και γεμάτος από την αγάπη του κόσμου, που όταν με βλέπουν στο δρόμο μου λένε: «Γειά σου άρχοντα, γειά σου δάσκαλε, μαζί σου μεγαλώσαμε…».

Ο χορός εντέλει, έχει ηλικία;
Ο χορός «μικραίνει» την ηλικία. Η ταυτότητα μου λέει ογδόντα χρονών αλλά το σώμα μου είναι όπως ήταν στα σαρανταπέντε και αυτό οφείλεται στο χορό. Ο χορός ανανεώνει τα κύτταρα. Γι’ αυτό όλες οι ηλικίες πρέπει να γυμνάζονται χορεύοντας, για να διατηρήσουν τους μυς τους νεανικούς. Ειδικά όμως η τρίτη ηλικία πρέπει απαραιτήτως να γυμνάζεται για να κρατήσει το σώμα της ζωντανό. Γιατί ξαπλώνοντας στο καναπέ οι μυς μαραίνονται και σιγά σιγά φεύγουν.

Ποια τα οφέλη του, ποιος ο λόγος που πρέπει ο κόσμος να πλησιάσει και να ενταχθεί στα τμήματα των σχολών χορού;
Τα παιδιά που ασχολούνται με το κλασικό μπαλέτο αποφεύγουν την σκολίωση και την κύφωση, ψηλώνουν και αποκτούν σωστή στάση σώματος στη ζωή τους.

Οι Έλληνες άνδρες τολμάνε και εντάσσονται σε τμήματα χορού ή φοβούνται; Και αν ναι, γιατί;
Παλαιότερα φοβόντουσαν πολύ περισσότερο, τώρα κάπως έχουν φτιάξει τα πράγματα. Τα αγόρια νομίζουν ότι με το χορό θα γίνουν θηλυπρεπείς. Αυτό είναι λάθος. Ο θηλυπρεπής γεννιέται δεν γίνεται.

Ο χορός έχει άμεση επαφή με τον παρτενέρ! Τι θα προτείνατε σε ζευγάρια παντρεμένα; Θα ήταν ένα επιπλέον «δώρο» για την υγεία του γάμου και της σχέσης;
Ο χορός φέρνει τα ζευγάρια πιο κοντά. Διότι χορεύοντας ερωτεύεσαι περισσότερο.

Ποια είναι η γνώμη σας για τον τρόπο με τον οποίο προβάλει τον χορό η ελληνική τηλεόραση σήμερα;
Η χειρότερη. Στην τηλεόραση δεν προβάλλουν τον χορό σαν τέχνη, αλλά σαν show που έχει μοναδικό στόχο την υψηλή τηλεθέαση και το κέρδος.

Θα θέλατε να συμμετάσχετε σε κάποιο τηλεοπτικό show με θέμα τον χορό;
Ποτέ, ποτέ, ποτέ. Δεν θα καθόμουν ποτέ στο ίδιο τραπέζι με ανίδεους και γελοίους.

Ποια η άποψη σας αναφορικά με το θέμα που μαστίζει τους νέους χορευτές, σχετικά με την κρατική αναγνώριση των διπλωματών χορού (πέραν του κλασσικού μπαλέτου που είναι ήδη αναγνωρισμένο) και φυσικά με το θέμα που αφορά όλους εμάς τους χοροδιδάσκαλους, για το ζήτημα πρόωρης συνταξιοδότησης και ένταξης μας στα βαρέα και ανθυγιεινά επαγγέλματα; Σας βρίσκει σύμφωνο;
Δυστυχώς και το κλασσικό μπαλέτο δεν έχει την αναγνώριση που του αρμόζει, πόσο μάλλον τα υπόλοιπα είδη χορού που τα θεωρούν υποδεέστερα. Ο χορός είναι ένας, δεν έχει διακρίσεις. Ο χορός ανήκει στα βαρέα και ανθυγιεινά διότι μετά από πανεπιστημιακές μελέτες ο χορευτής χορεύοντας μισή ώρα ξοδεύει τις ίδιες θερμίδες με το εργάτη που σκάβει 4 ώρες.  

Κλείνοντας τι θα λέγατε στους νέους χορευτές που αγωνίζονται, παρά τις δύσκολες συγκυρίες που διανύει η χώρα;
Ο χορός είναι επίπονη τέχνη, αν δεν την αγαπάς με πάθος μην τον ξεκινάς! Ειδικότερα στην Ελλάδα είναι το πιο αδικημένο επάγγελμα. Εάν την καριέρα που έχω κάνει στην Ελλάδα την είχα κάνει στο εξωτερικό, θα ήμουν πάμπλουτος. Εδώ είμαι πάμφτωχος άλλα ευτυχισμένος!
Εξήντα χρόνια χορεύοντας με το φως και το μετάξι είμαι χαρούμενος που και τα παιδιά μου συνεχίζουν το ίδιο επάγγελμα.

Φωτογραφία: Jiorgia Jester  /  Hair styling and make-up: www.freddymakeupstage.gr  /  Ρούχα: προσωπική συλλογή